مدتی آوای گرم آشنایی بانگ بایی
زیر طاق خانه ام دیگر نمی بیچد
کیست اینسان حلقه بردر می نوازد؟ کیست؟
قاصدی ازشهر عشق؟ بیکی ازدشت وفا؟
آه...شاید نازنین یار است کامشب راه خود گم کرده است
وای برمن بشت درمهمان و وضع خانه ام در هم
بسترم مغشوش ظرفها ناشسته درکنج اتاق
دست وبایم را چرا گم کرده ام 
جای این گلدان کجا بود؟ ها... اینجا روی میز
شاخه های گل عجب بژمرده اند
آینه دیگر کجاست؟
آه... این هم آینه
این غریبه کیست؟ یاربُ این منم؟
جای آن روی سبید جای آن موی سیاه
این همه چین وچروک این همه موی سبید
وقت ما تنگ است وجای خوردن افسوس نیست
شاعر افسرده لبخندی بزن
شانه راگم کرده ای ؟ زلفک ژولیده رادستی بکش
در مزن دیگر عزیزم آمدم
کوچه تاریک است وخالی
من در این ویرانه غمگین زیر لب آهسته می گویم
او کجا وبا وفایی؟ مثل هر شب
در به روی باد بگشودم 
این نسیم سرد باییزی است
کین سان حلقه بردر می نوازد
