به نام خدا

هسته خرما

نشسته بودنددورهم خرمامی خوردند.هسته خرماهایش را

یواشکی می گذاشت جلوی علی. بعد از مدتی

شگفت:«پرخور کسی است که هسته خرمای بیشتری

جلویش باشد.»همه نگاه کردند.جلوی علی ازهمه بیشتر

 بود. علی گفت:«ولی من فکر می کنم پرخورکسی

است که خر ماهایش را با هسته خورده.»همه نگاه

کردند. جلوی پیامبر هسته خرمایی نبود. «همه»

 خندیدند.

بر گرفته از کتاب پیامبر(کتاب دانشجویی)